Hüzünlü Kalpler Koridoru

 

Ne kadar susması gerekiyorsa 
Haddini aşarcasına susuyordu, 
bir adım atıyordu aşk denen illete 
Işıklar sönüyordu. 
Kim kızabilir ki
Annesi ceset bir bebeğin, 
meme uçlarını, anasından daha çok özlediği için!
Ne merhabası vardı hüzünlü kalpler koridorunun 
Ne de lambalarında güneş kıskanan bir aydınlık 
Her meseleye ciddiyetle yaklaşan karanlık 
Yalarcasına otururdu adamın içine 
Birileri volta atardı. 
Otururdu birileri elleri kardeş dizlerinin üstünde
Birileri tespihin en afilisini şaklatarak ölümü beklerdi 
Işıksız gözlerine bir darağacı yeterdi. 
Sandalye falanda istemez
Bir sıçan soğuğu, bir ranza 
Hüzünlü kalpler koridorunda 
Doğruyu bilmek erdem 
Aşık olmak delikanlı işi
Hepsi gitti 
Aşk … 
Hüzünlü kalpler koridoruna af çıkageldi 
Şimdi herkes perişan