Hüzünlü Kalpler Koridoru

 

Ne kadar susması gerekiyorsa 
Haddini aşarcasına susuyordu, 
bir adım atıyordu aşk denen illete 
Işıklar sönüyordu. 
Kim kızabilir ki
Annesi ceset bir bebeğin, 
meme uçlarını, anasından daha çok özlediği için!
Ne merhabası vardı hüzünlü kalpler koridorunun 
Ne de lambalarında güneş kıskanan bir aydınlık 
Her meseleye ciddiyetle yaklaşan karanlık 
Yalarcasına otururdu adamın içine 
Birileri volta atardı. 
Otururdu birileri elleri kardeş dizlerinin üstünde
Birileri tespihin en afilisini şaklatarak ölümü beklerdi 
Işıksız gözlerine bir darağacı yeterdi. 
Sandalye falanda istemez
Bir sıçan soğuğu, bir ranza 
Hüzünlü kalpler koridorunda 
Doğruyu bilmek erdem 
Aşık olmak delikanlı işi
Hepsi gitti 
Aşk … 
Hüzünlü kalpler koridoruna af çıkageldi 
Şimdi herkes perişan 

Bir Aşkı Kasığından Bıçakladın Sen

 

Elden çıkan vagonlar, tek tek terk edilir
Süzülmesi beklensin diye kaydırılan taşlar,
derine bakar.
Bir aşkı kasığından bıçakladın ve gittin
Kamçı atların düşmanı ve saraylar şah mat olurken
artık tüm şehzadeler ve atlar kurşunlandı
Geçmiş üzerine tarih kitapları giyerken, 
Sendeledi milat, kıçına don biçilemeyen üç beş şeyden birisi sadece 
Donsuzlar iktidar olduğunda tekstil atölyelerinde mesai vakti geldi demektir.

Konuşmamızın burnu akıyor sende görüyorsun 
Çocukluğunuzdan mı konuşuyoruz ne!
Ama bir aşkı en çocuksu yerinden bıçakladın sen 
Her aşkın 
bir ihtimalli affetme seansı vardır. 
Acabası vardır. Koca koca soru işaretlerinin zamanı, günde iki kez beynime çakılır.
Bahar durmuşken tüm çiçek ve yapraklarıyla
Koynunda seni düşünmeye çalışmak ne güzeldir. 

Beni bıçakla ve bırak 
Ah dersem aşığım 
Ses çıkarmazsam ceset
Affet

Bir aşkı kasığından bıçakladın sen 
İstanbul içine döndü 
Sokakta bir fahişeyi falçataya yatırıp doğradılar 
Ardından sabah ezanı 
Sonrasında kuşlar falan 
Ayakkabısız bir çocuk küstü sana 
Tırnakları pis- çocuktu üstelik 
Deniz bildiğin deniz işte 
Sövdürtüyorsun kendine 
Çünkü bir aşkı bıçakladın sen 
Kasığından değil ardından 

Adımın inkarı mümkün değil-unutmayacaksın inan 
Şimdi yeni bir aşkı öpebilirsin apışından

Bak bir kumru havası var suyun aksinde 
Toprak ne güzel kokmuştu gittiğinde 

Rimel kullanmaya itirazın olmalı artık 
Bak işte en sevdiğin plak 
Senfoni zamanı 
Ağla,
akan damla nasılsa dokunur kemana 

Seninle, beni, birbirimize sarhoş kılarken bu şişe
Çok büyümeseydik diyorum keşke
Her kız anneye her erkek babaya çekiyor 
Çok sevdiği tango bitince!
Diline dilimin değmesi için milyarlarca neden varken 
Bana bir tanesini söyle ki Fransızlaşalım
Şarabı düşünme önce sevişelim!
Sonra şarkı söyleyelim

Güzelim bir aşkı kasığından bıçakladın sen 
Bende moda şimdi 
Senden aldığım yara 
Birilerine gösterip bile bile alkış alıyorum. 
Sonu mutluluk olmasında!

Bir aşkı…
Eline ne güzelde yakıştı. 
Avucunda kanayan bıçak değil 
O aşktı.

Apoletli Kelimelerimin Rütbe Töreni

Yetmiyor artık, bilindik cümlelerin verdiği münzevi tat 
Sigaramı değiştiriyorum, sıkıldığım şarkılar gibi
Susuyorsun kayıyor gözlerin o zifir geceye 
Senin babana kızıp,
Babamı öldürüyorum tenha bir köşede 
Ellerine kan bulaşıyor gecenin 
Bir Rum meyhanesine sığınıyorum
Nerdesin!
Taşlayacaklar bu gece beni! 
Ah Theodorakis yetiş hüznüme 
Kum dağları tozuttu 

-Sivriliyorum, inceliyorum- 

Benim dağlarım yok!
Kentlerimi bombaladılar!
Bir züppeyim sadece 
Ben bu gece, kendimi taşlayarak piramitleşiyorum. 

Suskun bir İstanbul gecesinde 
Birkaç sevgili sırtlanlara özeniyor, sahilde 
Küçük şiirler okuyorlar birbirlerine, detone
O vakit ben, üzgün bir yüzüm 
Yırtıp atıyorum sevgilim kendimi
Bir piyano ağlıyor Rahmaninov’un ellerinde 
Ve bilirsin beni, ete saplanan bıçak gibi
Ruhumun metronomunu sana kurmuştum 
Atıyordu tık tık 
Şah damarıydım yasak marşların 
Victor Jara’la kırıldı parmaklarım 
Şili’de ansızın!

Ben başımı suya eğdiğimde 
Bir ceylan kana kana suç işlerdi! 
Bu nehir benim değil 
Dünya belki! 
Acırdım suya her bakışımda! 
O can verirdi çırpınarak 
Doğa o vakit yavru ceylanı, dev bir timsaha yedirdi 
Unutacak kadar vahşileşmedim! 
Hiç doğal değildi
Öldürüldün sen Mustafa Suphi! 

Sabır… Çatlıyorken çatır çatır. 
Katillerin rüya görme hakkını savunuyorum!
Evren mesela!
Erdal mesela…
Sizce karşılaşmıyorlar mı?
Biri kâbusunda 
Biri mışıl mışıl uykusunda!

Ben bu gece sivriliyorum 
Ben batıyorum geceye 
Canımı yakıyorsun 
Aynada ki yüz
Seni her laf incitebilir 
Seni her kadın kullanabilir bu gece
Acil çıkışlar bul kendine 
Git orada ağla 
Dur şimdi zamanı değil! 
Kapanmadı daha perde

Hani geçmişti
Hatırlarsın 
Hani o, yüz yıllık binayı sana göstermiştim 
Kapısında öpmüştüm seni, 
O öpüş, tarih olsun diye.
Hani geçmişti 
O arkeolojik zaman dilimi 
Kalıntılarımızı buluyorduk 
Birbirimizin ruhuna yaslanınca 
Hani geçmişti 
Sahipsiz sokaklarda sevişiyorduk 
Sokaklar diyorduk; dünyanın kılcalları 
Ve ‘KAZANCI YOKUŞU’ 
Devlet destekli damar tıkanıklığı!

Sen ağladığında
Bir şilep yanaşırdı gözlerime 
İçimden çıkarırdım o vakit tüm dalgalarımı 
Sakin bir ormana öykünürdü içim 
Tek yaprak düşürmezdim acırsın diye
Tek ses çıkmasın diye 
Sustururdum beynimdeki orkestrayı 
Tüm tenorlar küserdi 
Mayınladığım omzuma, koyduğunda başını
Korkardım kıpırdayacaksın diye

Şairlik başkalarının olsun 
Sivriliyorum ben 
Batıyorum geceye 
Bir bıçak gibiyim 
Rötuş atıyorum demiştim sana 
Akademik bir intihar gibiyim 
Bilindik şairlere asılan saatli bomba
Şimdilik tıklıyorum 
Boş bir tetiksin 
Lafım sana efendi 
Kısa cümlelerin şahı 
Bak çektim ipini 
Kıvranıyorsun kelime aralarında 
Ne diyordu? Necip Fazıl 
Hatırla.

…
Kaçır beni ahenk, al beni birlik;
Artık barınamam gölge varlıkta.
Ver cüceye, onun olsun şairlik,
Şimdi gözüm, büyük sanatkârlıkta
…


Ve asalet…
O bilindik kinimi değiştir sevgilim 
Küskün duruşumu çıkar 
Kaç kez özür dilediysem 
O kadar çoğalt beni 
Zehir gibi laflarımı al at 
Zor anlarda,
İki diş arası siyanürdür 
Bana kalmış aile mirası
Bu şehri ben kurdum 
Şimdi dinamitliyorum

Çünkü çok sivrildim 
Çünkü çok geceye batıyorum 
Taş ustaları sardı dört yanımı 
Yazdıkça kanayıp, piramitleşiyorum.
Kapat gözlerini görme beni 
Bıçak gibiyim 
Gece gibisin 
Seni seviyorum 
Sadece sen değil ama. 
Benim gibi adamların başka dertleri de olmalı 
Yirmi birinci yüz yılda.

Motorun Yavuklusu, Yavuklunun Motoru

Beni aldatmayacaktın! Seda
Bak ellerim cildinin esmer pudurası
Cinneti kaçınılmaz kılma, beş vakit neredeydin!
Dinime imanıma kurşun dök/me.
Aldat ama gitme...

Sonra ada vapuru yandan sarktı.
Bol dudaklı Sezen'in şarkılarını az öldürmedik. Çıplak rakı sofrasında 
Bana diklenme! Diklenmek erkeğin son sancağı. 
Kız kurusu kaçar bacak arana
Kim ziyaretine susar kana kana 
Ebem senin küfür tahtan olsun, 
Önemi yok ebemin!
Aaa ama ayıptır. 
Put mu lan bu ebe!
Söv ama gitme! 

Aşiretim yok
Sade bir vatandaşım senin cumhuriyetinde
Çete/leme saklan istersen, 
Bile bile suç işlersin. 
Hem karakolda dayak yemeyene adam mı denir? Türkiye'de

Çok kötü gaza geldim Seda. 
Sana motor diye sesleniyorlarmış. 
Ben duymadım. Duyanların pezevengiyim
Allah belanı versin Seda!
Beni mahalleye rezil ettin. 
Keşke motor diye bağırdıklarnda dönüp gülümsemeseydin!

Çiçek Çocuklar

1960'ların gençliğine...

Ve onlar çok güzel dans ederdi. 
Pembe topuklarını cesurca vurarak korkak zeminin matemine, 
küsmesinden korkmazlardı yıllanmış şamdanın, 
bakışları arasından geçerlerdi. 

Sıkı öpüş mezarlıkları, onlarca dudak arası, dile gelir 
Bir kaç güzel, zar gibi bileklerini ota boka keserdi.
En az bir intihar mektubu lazımdır her intihar edene, 
çocuk oyuncağı değil ki,
göremeyeceksin bir daha el yazını bile
-körler alınmasın sabahın köründe- 
Sabahsız bir kör dayatmasıdır, 
ışık. 
İntihar, 
zibidisi Tanrı'nın
İntihar,
Azrailin avuç içinden çıkan tren

Batık bir anafordur artık Poseidon
Batırdığı gemilerin dümeninde
Suç işlermişcesine bakar her dalga, vurduğu sahile -bunu unutma-

Ama onlar çok güzel dans ederdi.
Pembe topuklarını vurarak gecenin matemine. 

Aşk yoktu 
Aşk olsundu
Suç yoktu 
Suç olsundu.

Onlar çok güzel dans ederlerdi 
Ölümle bile.
Seke seke...

Kavga Üzerine Birkaç Pansuman

Yarama tuz basıyorum 
İçime taş değil kıtalar… 
Bir yol var biliyorum 
Esnek çalışma saatlerinden kalan!

Bir akşam, ayrılalım diyorsun
Saçların darmadağın, yüzünde kekeme bir yalnızlık 
Aynı Livaneli şarkıları gibi 
‘Kırmızı’ 
Bu kısmı anlayan anladı 

Giderim diyorsun 
Bir tank gibi 
Üstümden geçiyor sözlerin 
Ne zaman ağzını açsan, 
Oradan cenazem kalkıyor
Hüzünlüsün, 
Gülüşünü, eskimiş fotoğraflardan tanıyorsun 
Aldığın kiloları vereli çok oldu 
Hepsi bu mendebur açlıktan 

Fırtınalı bir aşk bulsam diyorum 
Unutsam, bassam bu kanayan yaraya 
İçime soksam orada kalsa
Yüzyıllar boyunca
Nefesim nefesinde yaşlansa
Tarih olsak diyorum 

Düelloda birbirini vuran iki sevgiliyiz 
Önce ateş edip, 
Sonra kanayan yaramızı gizlemek için 
Birbirimize sarılıyoruz. 
Bir aşkı anımsatıyor tüm kılıç çekişler.
Her ihtimal varken bu kanamalı aşkta
Ayrılmak bir ihtimal değil 
Panzehir. 

Asaletin Yoksulluğu

Romans bitti 
Çekildi ince, narin topuk sesleri 
Ön ilikleyip, selam vermeler, reveranslar bitti
Ve büyük şatolar 
Ve biz yoksul krallıklara sahip olanlar 
Piç gibi kaldık 
Tecavüze uğradı iyi niyet 
Bacak aralarımız hala kanlı 

Ve romans bitti 
Köprü altları asaletin yeni adı 
Ve en sevdiğim kelimeler 
Bacağından bıçaklanmış bir topal gibi çekildi
Kuytu köşesinde titriyor şimdi 
Biraz sarhoş 
Çokça alıngan 
Yarasını sarmaya çalışıyor 
İnce bir tütün giziyle 

Romans bitti 
Çekildi güneş gecelerinize 
Nefesim yetmiyor artık çığlıklarınıza
Bir vuruşmanın ertesinde 
Öldü diye haykırıyor 
Bir sağanakta koltuk altıma sığınan kadınlar 

Ve romans bitti 
O 
Atlı süvari 
O 
Kendi silahıyla 
O 
Kendi mermisiyle 
O 
Kendi namlusuna hedef 
Ben 
Bir çınarın gölgesinde 

Romans bitti 
Şimdi elini tutabilirsin sevgili 
Şimdi kendini verebilirsin 
Çünkü aşk bitti