Apoletli Kelimelerimin Rütbe Töreni

Yetmiyor artık, bilindik cümlelerin verdiği münzevi tat 
Sigaramı değiştiriyorum, sıkıldığım şarkılar gibi
Susuyorsun kayıyor gözlerin o zifir geceye 
Senin babana kızıp,
Babamı öldürüyorum tenha bir köşede 
Ellerine kan bulaşıyor gecenin 
Bir Rum meyhanesine sığınıyorum
Nerdesin!
Taşlayacaklar bu gece beni! 
Ah Theodorakis yetiş hüznüme 
Kum dağları tozuttu 

-Sivriliyorum, inceliyorum- 

Benim dağlarım yok!
Kentlerimi bombaladılar!
Bir züppeyim sadece 
Ben bu gece, kendimi taşlayarak piramitleşiyorum. 

Suskun bir İstanbul gecesinde 
Birkaç sevgili sırtlanlara özeniyor, sahilde 
Küçük şiirler okuyorlar birbirlerine, detone
O vakit ben, üzgün bir yüzüm 
Yırtıp atıyorum sevgilim kendimi
Bir piyano ağlıyor Rahmaninov’un ellerinde 
Ve bilirsin beni, ete saplanan bıçak gibi
Ruhumun metronomunu sana kurmuştum 
Atıyordu tık tık 
Şah damarıydım yasak marşların 
Victor Jara’la kırıldı parmaklarım 
Şili’de ansızın!

Ben başımı suya eğdiğimde 
Bir ceylan kana kana suç işlerdi! 
Bu nehir benim değil 
Dünya belki! 
Acırdım suya her bakışımda! 
O can verirdi çırpınarak 
Doğa o vakit yavru ceylanı, dev bir timsaha yedirdi 
Unutacak kadar vahşileşmedim! 
Hiç doğal değildi
Öldürüldün sen Mustafa Suphi! 

Sabır… Çatlıyorken çatır çatır. 
Katillerin rüya görme hakkını savunuyorum!
Evren mesela!
Erdal mesela…
Sizce karşılaşmıyorlar mı?
Biri kâbusunda 
Biri mışıl mışıl uykusunda!

Ben bu gece sivriliyorum 
Ben batıyorum geceye 
Canımı yakıyorsun 
Aynada ki yüz
Seni her laf incitebilir 
Seni her kadın kullanabilir bu gece
Acil çıkışlar bul kendine 
Git orada ağla 
Dur şimdi zamanı değil! 
Kapanmadı daha perde

Hani geçmişti
Hatırlarsın 
Hani o, yüz yıllık binayı sana göstermiştim 
Kapısında öpmüştüm seni, 
O öpüş, tarih olsun diye.
Hani geçmişti 
O arkeolojik zaman dilimi 
Kalıntılarımızı buluyorduk 
Birbirimizin ruhuna yaslanınca 
Hani geçmişti 
Sahipsiz sokaklarda sevişiyorduk 
Sokaklar diyorduk; dünyanın kılcalları 
Ve ‘KAZANCI YOKUŞU’ 
Devlet destekli damar tıkanıklığı!

Sen ağladığında
Bir şilep yanaşırdı gözlerime 
İçimden çıkarırdım o vakit tüm dalgalarımı 
Sakin bir ormana öykünürdü içim 
Tek yaprak düşürmezdim acırsın diye
Tek ses çıkmasın diye 
Sustururdum beynimdeki orkestrayı 
Tüm tenorlar küserdi 
Mayınladığım omzuma, koyduğunda başını
Korkardım kıpırdayacaksın diye

Şairlik başkalarının olsun 
Sivriliyorum ben 
Batıyorum geceye 
Bir bıçak gibiyim 
Rötuş atıyorum demiştim sana 
Akademik bir intihar gibiyim 
Bilindik şairlere asılan saatli bomba
Şimdilik tıklıyorum 
Boş bir tetiksin 
Lafım sana efendi 
Kısa cümlelerin şahı 
Bak çektim ipini 
Kıvranıyorsun kelime aralarında 
Ne diyordu? Necip Fazıl 
Hatırla.

…
Kaçır beni ahenk, al beni birlik;
Artık barınamam gölge varlıkta.
Ver cüceye, onun olsun şairlik,
Şimdi gözüm, büyük sanatkârlıkta
…


Ve asalet…
O bilindik kinimi değiştir sevgilim 
Küskün duruşumu çıkar 
Kaç kez özür dilediysem 
O kadar çoğalt beni 
Zehir gibi laflarımı al at 
Zor anlarda,
İki diş arası siyanürdür 
Bana kalmış aile mirası
Bu şehri ben kurdum 
Şimdi dinamitliyorum

Çünkü çok sivrildim 
Çünkü çok geceye batıyorum 
Taş ustaları sardı dört yanımı 
Yazdıkça kanayıp, piramitleşiyorum.
Kapat gözlerini görme beni 
Bıçak gibiyim 
Gece gibisin 
Seni seviyorum 
Sadece sen değil ama. 
Benim gibi adamların başka dertleri de olmalı 
Yirmi birinci yüz yılda.